Links timmeren

de J. Naber

Links timmeren is qua genre moeilijk te typeren: Het is geen afgerond verhaal of een hecht doortimmerde roman maar eerder een stuk autobiografie waarin de auteur de in herinneringsfragmenten uiteengevallen werkelijkheid van zijn bestaan tracht te reconstrueren. De herinneringen zijn als kralen van een gebroken ketting, die stuk voor stuk worden opgeraapt, bekeken en naast elkaar gelegd. De lezer krijgt een indruk hoe de ketting is geweest, de draad blijft echter gebroken en het contact met het geheel wordt niet hersteld. De fragmenten van het verleden bevatten vaak scherpe, gedetailleerde beelden van een door katholicisme bedwelmde jeugd waarin linkshandigheid en de daaruit voortvloeiende weerloosheid een meer dan symbolische rol spelen. Het overheersende thema is de dood, onverhuld als sterfgeval, ongeluk of begrafenis maar ook als achtergrond van het klimaat waarin de schrijver zijn gebrokenheid beleeft. De onbereikbaarheid van het leven komt ook tot uitdrukking in de uiterst zorgvuldige, soms ironische stijl waarin de afzonderlijke tableaus zijn geschreven. Met milde distantie en zonder wrok wordt omgezien naar een katholieke jeugd in een tijdperk waarin het geloof en de hoogheid van het ritueel nog niet aan de werkelijkheid getoetst werden. Dit tijdperk wordt dan tevens gezien in zijn tegenstelling tot de actuele problematiek van de auteur en veel van zijn geloofsgenoten die hun vereenzaming beleven in een kerk die op hun vragen geen adequaat antwoord kunnen geven. Voor lezers die de tweespalt tussen leven en levens-ervaring kennen, en die geboeid worden door een auteur die de oorsprong van eigen vervreemding tracht op te sporen, is dit debuut stellig een waardevol boek. (bron: boekcover)