Aalst
"Op een zondagmiddag in 1962 of '63 gaat dichter Stefaan van den Bremt samen met zijn broer voor het eerst op bezoek bij de auteur van 'Pieter Daens of hoe in de negentiende eeuw de arbeiders van Aalst vochten tegen armoede en onrecht'. Boontjes oogopslag en zijn stem blijven hem bij: Hhet was de blik van een man die te diep in achterafsteegjes had gekeken, een blik die wat te véél wist en wat té veel wou weten, en een stem waarvan de rauwe klank alleen maar afkomstig kon zijn uit een of ander doorrookt staminee van de fabrieksstad Aalst." "Zeg maar Louis", waren zijn eerste woorden, toen ze hem aanspraken als 'meneer Boon'. Ze brachten menige zondagmiddag door in die heldere kamer van huize Isengrimus. Daar spraken ze over de Nazareeër, over marxisme en het werk van Markies de Sade. Over de ontvoogding van de Vlaamse arbeidersklasse die, zo gaf de 'tedere anarchist' Boon toe, niet alleen te danken was aan de roden. Boon zou zijn eigen, tendentieuze versie van een verhaal ui t Van den Bremts familiegeschiedenis later verwerken in 'De Kapellekensbaan'. Deels speelt die familiegeschiedenis zich af tegen de achtergrond van een woelig Aalst in tijden van oorlog. Dichter Van den Bremt werd er geboren, maar kon er niet blijven. Zijn 'Aalst' is een bloemlezing uit eerder verschenen maar ook nog ongebundelde gedichten die hij over zijn geboortestad schreef, onder meer over de pijnlijke lotgevallen van zijn moeders neef Valéry De Vos, naar wie in Breendonk slaapzaal tien vernoemd werd. Over tante Pauline, die in haar Aalst van textielfabrieken en kinderarbeid als analfabete veel te vroeg groot werd. Over waarom hij niet kon blijven. Het is een antwoord aan Boon, een antwoord aan de geschiedenis die nooit op haar woord geloofd mag worden. Een legaat dat klemt, dat niemand claimt. In een nawoord laat Van den Bremt zijn eigen onderzoek weerwoord bieden aan de woorden van Louis Paul Boon. Samen met de gedichten geeft het deze bundel een uniek en heel menselijk perspe ctief."--Inside front flap.