Kazernes in Nederland

van barak naar paviljoensysteem 1567-1914

Edición de la obra Kazernes in Nederland

The smell of monotonous food, dirt, unwashed bodies, damp clothing, faeces and urine; referred to by an engineer officer as barracks air. Once it was in a building, it was impossible to get it out. Beds that were close together in rooms that received hardly any fresh air and limited daylight. These were the unhealthy and pathogenic conditions in which Dutch young men from the lowest social classes fulfilled their military service during the nineteenth century. Although the military knew very well how to do it, thrift in defense spending made improvements only slowly. It was not until the beginning of the twentieth century that the final step towards a good and well thought-out barracks design was taken. That it took so long was not only a disgrace from a human point of view. Barracks were already being built on a large scale on Dutch soil during the Eighty Years' War. The Netherlands was a pioneer in this field in Europe, but has been significantly less progressive since the French era (1795-1814). This book describes three and a half centuries of barracks in the Netherlands and the well-being of its residents. From the simple barracks from the struggle for independence to barracks according to the pavilion system, which to this day forms the blueprint for the design of barracks complexes. Frank Oosterboer (1958) was a conscript soldier in the medical troops. He is writer, editor and webmaster of the website jeoudekazernenu.nl, which forms the basis for this book. De geur van eentonig eten, vuil, ongewassen lijven, vochtige kleding, ontlasting en urine; aangeduid door een genieofficier als kazernelucht. Zat die eenmaal in een gebouw, dan was die er niet meer uit te krijgen. Bedden die dicht op elkaar stonden in vertrekken die nauwelijks frisse lucht kregen en maar beperkt daglicht. Dit waren de ongezonde en ziekmakende omstandigheden waarin Nederlandse jongemannen uit de laagste sociale klassen tijdens de negentiende eeuw hun dienstplicht vervulden. Hoewel men in het leger uitstekend wist hoe het wel moest, kwam het door zuinigheid op het gebied van defensie-uitgaven slechts langzaam tot verbeteringen. Pas in het begin van de twintigste eeuw werd de definitieve stap naar een goed en doordacht kazerneontwerp gezet. Dat het zolang duurde was niet alleen uit menselijk oogpunt een blamage. Op Nederlands grondgebied werden al tijdens de Tachtigjarige Oorlog op grote schaal kazernes gebouwd. Nederland was voorloper op dit gebied in Europa, maar zou sinds de Franse tijd (1795-1814) beduidend minder vooruitstrevend zijn. Dit boek beschrijft drie en halve eeuw kazernebouw in Nederland en het welzijn van zijn bewoners. Van de eenvoudige barakkenblokken uit de onafhankelijkheidsstrijd tot kazernes volgens het paviljoensysteem, dat tot op de dag van vandaag de blauwdruk vormt voor de vormgeving van kazernecomplexen. Frank Oosterboer (1958) was dienstplichtig soldaat bij de geneeskundige troepen. Hij is schrijver, redacteur en tevens webmaster van de website jeoudekazernenu.nl, die de basis vormt voor dit boek.