In de jaren zestig gebruiken schrijvers van experimentele literatuur in Nederland en Vlaanderen uiteenlopende strategieën om zich te positioneren in het literaire veld. Politieke stellingnamen, groepsvorming rond een tijdschrift, taboedoorbreking, verzet tegen de oudere generatie, pleidooien voor een autonome literatuur - er zijn vele manieren waarop een schrijver zich in de jaren zestig als vernieuwend kan profileren. Tijdens de workshop worden dergelijke positioneringsmechanismen onder de loep genomen aan de hand van de retoriek en de expliciete uitspraken van auteurs, zowel in hun literatuur als daarbuiten.